Αυτή είναι μια Cadillac Eldorado του 1967, σε μαύρο,
με μαύρο κι ακόμη πιο μαύρο.
Έχει κινητήρα V8 των επτά λίτρων, με 340 άλογα.
Έχει αυτόματο κιβώτιο Turbo-Hydramatic.
Επίσης μαύρο.
Το "El Dorado" είναι μια μυθική πόλη κάπου στη Νότια Αμερική,
που δεν υπάρχει καν.
Το όνομα προτάθηκε από μια γραμματέα
σ' έναν διαγωνισμό εντός της Cadillac.
Στις διαφημίσεις της τότε υπήρχαν λέξεις
όπως "ασύγκριτη, απαράμιλλη, ανυπέρβλητη".
Κι ήταν πραγματικά το όνειρο
πολλών μεσοαστικών οικογενειών στα προάστια τη δεκαετία του '60.
Και το καλύτερο; Είναι Cadillac.
Δε βλέπεις τι μεγάλο αμάξι έχουμε;
Από κει βγήκε ο κ. Λούις Μπλακ, ο σπέσιαλ καλεσμένος μου…
που έγινε γνωστός με το The Daily Show, για τον θυμό του,
για τις φωνές, την ένταση και για τα τρελά δάχτυλά του.
Τι χαζούλικο γέλιο που έχει!
Του ταιριάζει ένα αμάξι που δηλώνει…
- Σκάσε! - "Λίγο χώρο, σας παρακαλώ".
"Θα σου φτιάξουμε ένα αμάξι να ηρεμήσεις".
Με βελτιωμένο, ρυθμιζόμενης ισχύος υδραυλικό τιμόνι σήμερα,
στο καλύτερο ιδιωτικό αυτοκίνητο.
Συγγνώμη. Λάθος μου.
Εμπρός.
Κύριε Μπλακ.
Κύριε Σάινφελντ.
- Τι λέτε γι' αυτό; - Επιτέλους.
Επιτέλους. Συγκρούονται δύο μετεωρίτες.
Δύο ευέξαπτοι, αιχμηροί μετεωρίτες που δε χαρίζουν κάστανα.
Ακριβώς. Έχω πιει το ένα τέταρτο μιας κούπας καφέ.
Ωραία, πάμε για μια ολόκληρη, με καυτό καφέ τώρα.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Βλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Βρε βρε!
Δε γίνεται να μη γίνεις "Φλόριντα".
Κλασικός γέρος εβραίος. Η Φλόριντα μάς στοιχειώνει, έτσι;
- Ναι… - Έτοιμος για το Δυτικό Παλμ Μπιτς;
- Όχι, όχι εκεί. - Όχι; Στο Ντελρέι;
Α! Εντυπωσιάστηκα!
- Τι λες; - Είμαι κατάπληκτος…
- Τα θυμάσαι αυτά; - Ναι.
- Τη δεκαετία του '60; - Ναι.
Επίδειξη απόλυτης απαξίωσης για τους πάντες εκτός από τον εαυτό σου.
Δηλώνει "Είμαι μόνος μου στον πλανήτη".
- Πολύ μεγάλο. - Οδηγείς;
Παλιά, ναι. Αλλά φρικτά.
- Είμαι σίγουρος. - Ήταν τρομακτικό.
Σε σημείο που οι φίλοι μου έλεγαν "Όχι, μην οδηγείς. Μη…
- Θα οδηγήσουμε εμείς". - Ναι.
Κατέληγα, μες στην κίνηση, από το πίσω κάθισμα ενός αμαξιού,
να ουρλιάζω στα άλλα αμάξια.
Και σκέφτηκα ότι αν βγάζεις τέτοια οργή ως επιβάτης…
- Ναι. - είναι ώρα να το κόψεις.
Αριστερά κάνε, κόπανε.
Κοίτα ένα βούρλο!
Σοβαρά; Εδώ θα μπεις; Μα πού πας;
Εκεί θα πάει.
- Ναι, καλύτερα. - Ναι.
Δεν παντρεύτηκες;
Νωρίς-νωρίς, αλλά ήταν χάλια. Κράτησε κάπου οχτώ λεπτά.
Το είδα στη βιογραφία σου κι έβαλα τα γέλια.
Είδα το… πόσο ήταν; Οχτώ, δέκα μήνες;
- Ναι. - Ξεκαρδιστική διάρκεια.
Η πολιτική ορθότητα υπάρχει
γιατί ο πολύς κόσμος, όταν μιλάς…
Πρόσεχε, ρε! Περνάμε! Άντε γ…!
Μαούνα έχουμε! Ναι, κάτσε πάνω στην μπάρα.
Ωραία. Νιώθω καλύτερα.
Πάντως δε μοιάζεις να είσαι από το Σίλβερ Σπρινγκς του Μέριλαντ.
Όποιον ρωτήσεις θα πει ότι είσ' από κακόφημη γωνιά της Νέας Υόρκης
και μένεις εκεί μια ζωή.
- Καταγόμαστε από το Μπρονξ… - Α, κατάλαβα.
- Κι έφερναν… - Έτσι βγαίνει νόημα!
Δεν είσ' από το Μέριλαντ.
Είναι γενετικό.
Στο Μέριλαντ δε λένε "Κάτσε πάνω στην μπάρα"…
με τόση ευφράδεια.
Πάντα έτσι βήχεις;
Έχω κάτι στα ιγμόρεια αλλά μου περνάει.
- Εδώ και 40 χρόνια; - Ναι, 40 χρόνια.
Άντε και γ…!
Στις περιοδείες ως κωμικός κατάλαβα ότι,
αφού τα νούμερά μου ήταν στα όρια του ήπια ψυχωσικού,
όσο πιο προσεγμένα ντυνόμουν, τόσο ηρεμούσε το κοινό.
Έλεγαν "Ναι, αλλά ξέρει να δένει γραβάτα!
Είναι μουρλός, αλλά κοίτα! Τι ωραίος κόμπος!"
Έγραψες θεατρικά κι έκανες τον παραγωγό.
Ναι, για το θέατρο, και σκέφτηκα
να έχω το σταντ απ σαν πάρεργο, για πλάκα.
Μάλιστα.
Ένιωθα πάντα ότι το να μαθαίνεις σταντ απ ήταν σαν να μαθαίνεις μποξ,
αλλά με τα χέρια δεμένα στα πλευρά.
Οπότε τρως… Το κοινό σε σαπίζει στο ξύλο.
Κι όταν τελειώνεις, πας στο μπαρ και κάθεσαι με τους άλλους
και λες "Αν σήκωνα το δεξί μου χέρι…"
Εγώ γράφω πάνω στη σκηνή.
- Μικρές λεξούλες, κωδικούς. - Μάλιστα.
Διάφορα, τα πολύ βασικά,
"παγωτό", ξέρεις, "μουστάκι Χίτλερ".
Μικρά…
Έχεις νούμερο με παγωτό στο μουστάκι του;
- Μακάρι. - Πλάκα θα 'χε.
Μακάρι, σου λέω.
- Βγαίνουν ακόμη τα παγωτά Φρίζεν; - Δε νομίζω.
Τη δεκαετία του '70 ήθελαν να γίνουν τα νέα Χάγκεν-Ντας.
- Ναι, όπως τώρα τα Πινκμπέρι. - Ναι.
Κι είναι πολύ παράξενο…
Η λέξη και μόνο έχει κάτι αόριστα αισχρό…
- Και ιατρικό. - Ναι.
"Μοιάζει με 'πινκμπέρι', κ. Μπλακ, αλλά δε νομίζω.
Έχω δει πολλά φέτος το καλοκαίρι και, το δικό σας,
σας βεβαιώ, δεν είναι 'πινκμπέρι'".
Θα περάσεις τη γέφυρα Μπρούκλιν;
- Ναι. - Με αυτό εδώ;
- Ναι. - Πω πω!
Ελπίζω ν' αντέξει.
Έχω τον δίσκο Lenny Bruce at Carnegie Hall από τη δεκαετία του '70,
και τώρα τελευταία θέλω να τον ακούσω,
να δω πώς θα μου φανεί σήμερα.
Τον τσάκισαν. Εξόργισε πολύ κόσμο. Δεν υπήρχε ελευθερία.
Δηλαδή…
- Εμείς δύσκολα το φανταζόμαστε… - Ναι.
πώς ήταν να λέει για καθολικές εκκλησίες,
γιατί υπήρχε ακόμη λογοκρισία τότε.
Είναι ν' απορείς τι θα έκανε αν είχε την ελευθερία.
Αλλά έχει ενδιαφέρον ότι όλα τα στοιχεία που περιέγραψες
είναι τα συντηρητικά στοιχεία της κοινωνίας που τον περιόριζαν.
Ενώ τώρα με την πολιτική ορθότητα,
- οι φιλελεύθεροι της κοινωνίας… - Ναι. Καταπληκτικό, ε;
είναι που επιβάλλουν τη λογοκρισία, εντός εισαγωγικών.
Η ζωή είναι σαν εκκρεμές, επιστρέφει στο άλλο άκρο.
- Λες; - Ναι.
Δηλαδή η πολιτική ορθότητα θα πάψει τελικά να έχει σημασία;
Θα τους εξαντλήσουμε.
- Λες; - Ναι, θα τους σκίσουμε, τους πού…!
Το θέμα είναι το αστείο.
Υπάρχει κάτι το ουσιώδες στο γεγονός ότι έχεις πλάκα.
Με καταλαβαίνεις; Σε θεωρούν αλλόκοτο κι αστείο.
Βγαίνεις στη σκηνή, και λένε "Εντάξει, με αυτό γελάμε.
Είναι αστείος. Σαν ψάρι που μιλάει".
Ωραία επιγραφή.
"Κρουασάν, ομελέτες, τηγανητό κοτόπουλο".
- Όλα τέλεια. - Και 100% συμβατό με τη θρησκεία σου.
- Τι θα πει αυτό; - Θα πει ότι…
Δε μου 'ρθε κάτι.
Τίποτα.
- Αλλά το ξεκίνησες! - Ναι.
"Θα πει…" Έλπιζες ότι κάτι θα βρει το μυαλό σου.
Δεν πέτυχε.
- Ασπρόμαυρα μπισκότα; Δε μ' αρέσουν. - Απαίσια!
Παρόλο που συνδέομαι με αυτό το μπισκότο, από το επεισόδιο που κάναμε.
Ναι.
- Ακριβώς. - Δεν καίγομαι.
Είναι απαίσιο.
Το μέγα μυστικό του μύθου του Σάινφελντ.
Το φανέρωσα. Δε μ' αρέσουν τα ασπρόμαυρα μπισκότα.
- Να ρωτήσω πώς το σκέφτηκες; - Ρώτα.
Φυσικά μπορείς να ρωτήσεις. "Να ρωτήσω;"
Μ' άρεσε να οδηγώ και να συζητώ.
Μ' αρέσει η παρέα στο αμάξι. Έχεις ιδιωτικό χώρο, έχεις θέα.
Μ' αρέσουν τα διάφορα… "Τι λες γι' αυτό; Εκείνο;"
- Μάλιστα. - Όλα.
Και δε συμπαθώ κανέναν, πέρα από τους κωμικούς.
Αν δε λες κάτι αστείο, γιατί να μιλάμε;
- Αυτός ο καφές είναι ο χειρότερος… - Είναι γελοίος!
Έχει απ' όλα, μόνο ένα πράγμα ξέχασαν.
Α, να το.
Πώς βρέθηκες στη Δραματική Σχολή του Γέιλ;
Έγραφα θεατρικά, και το θέμα ήταν… η βαρύτητά τους.
"Είναι πολύ σημαντικό αυτό".
Τόσο σημαντικό, που κάτι πιο σημαντικό δε θα ειπωθεί ποτέ.
Η "σημαντικότητα" είναι η χειρότερη ταμπέλα στα έργα τέχνης,
σε καθετί δημιουργικό.
- Και στο δράμα ακόμα! - Ναι. Και στο δράμα, ναι.
Αν το θεωρείς "σημαντικό", την πάτησες πριν καν γράψεις μια λέξη.
Έπαιζα στο Laff Stop.
Δεξιά κι αριστερά του υπήρχε από ένα Starbucks.
Τα κοιτάζω… ήταν…
Έτσι άρχισαν να μας καπελώνουν από παντού τα Starbucks.
Αυτό ήταν στην αρχή, στο ξεκίνημα.
Και τώρα… είναι τόσο πολλά…
Σαν ολόκληρη κοινότητα ατόμων με Αλτσχάιμερ, έτσι;
Βγαίνεις από κει και λες "Πω πω!
Ξέρετε τι θέλω; Θέλω έναν καφέ!
Κοίτα, ένα Starbucks!" Οπότε πας απέναντι.
Ίσως αυτοί που έφτιαχναν το Starbucks
δεν ήξεραν ότι απέναντι ετοιμαζόταν άλλο ένα, ε;
Θέματα επικοινωνίας στην εταιρεία.
Πολλά φρούτα τρώω μόνο σε μπουφέ.
Ίσως η πιο βαρετή δήλωση που 'χω ακούσει ποτέ.
Το 'ξερα ότι θα 'χες χάλια διατροφή.
Σου φεύγει φαγητό από το στόμα, μιλάς…
- Μιλάω. - και μασάς ταυτόχρονα.
- Το ξέρω, φρίκη. - Ναι.
Δε με απογοήτευσες.
Τι παίζει με τις γυναίκες;
Δεν ήμουν ποτέ απ' αυτούς που λένε
"Ας παντρευτούμε, να δούμε πώς θα πάει".
Όχι. Εγώ δε…
Οι γονείς σου δοκίμασαν να σε πιέσουν;
Όχι. Η μητέρα μου… Της είπα "Θες εγγόνια;"
Είναι λίγο βάρβαρη. Μου είπε…
"Εσύ κι ο αδερφός σου μου φτάνετε.
Με τον πατέρα σας το περάσαμε αυτό, να μου λείπει".
- Θα 'γραφες ποτέ βιβλίο; - Θέλω ν' ακούω γέλια.
- Αλλά γελοιογραφίες, ναι. - Ναι, βέβαια.
Το αστείο πού είναι; Δεν το καταλαβαίνω.
Να 'μαι στη γαλαρία του σινεμά και ν' ακούω ένα χλιαρό γέλιο;
Γιούπι! Τέσσερα χρόνια μόνο μου πήρε!
Αυτά έχει η συγγραφή.
Παιζόταν το έργο,
κι εγώ στεκόμουν μπροστά κι έβλεπα τις πρόβες.
Και λέγανε "Τι θες εδώ; Παίζεις στο έργο;"
"Όχι".
- Και μετά… - Συμφωνώ μαζί τους.
Συμφωνώ.
- Δε με ήθελαν εκεί. - Όχι!
Και άλλοι, που μ' έβλεπαν μέσα στο κοινό,
έλεγαν "Δεν παίζεις;"
Γιατί είσαι απ' αυτούς που μας κάνουν να γελάμε.
Ξέρεις πόσοι άλλοι υπάρχουν; Τέσσερις.
Μόνο. Και τους δύο τους αντιπαθώ.
Πιάνεις επαφή, εντάξει; Συνδέεσαι!
Ο θυμός σου βγαίνει στο πρόσωπό σου, στη φωνή σου.
Βγαίνει στα δάχτυλά σου.
Αυτά είναι το κλειδί της καριέρας σου, επ' ευκαιρία.
Όταν κάνουν έτσι,
όταν δουλεύουν, είναι σαν… σαν να πετάς σπίθες.
Έχει πλάκα.
Ευχαριστώ.
- Άσ' τα σε μένα. - Όχι.
- Σε παρακαλώ. - Επιμένω.
Είναι εξωφρενικό, όμως.
Εντελώς εξωφρενικό.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο λογαριασμό.
Έχεις πολύ αστείο γέλιο.
Είχα ένα αστείο για το facebook… Ότι ξεφτιλίζει την έννοια "βιβλίο".
Βιβλίο είναι αυτό;
Να βλέπεις φωτογραφίες μεθυσμένων;
Έτσι είναι το Μόμπι Ντικ;
Ούτε να…
Χάρισμά τους!
Ούτε να το σκεφτείς!
Και δεν είχε καν… Απίστευτο.
Σκάσε!
Θα κορνάρεις κιόλας; Γιατί, ρε μ…;
Μυαλό δεν έχεις; Ο ίδιος είναι. Τώρα σκαλίζει το άλλο μάτι.
- Πας πολύ στο γυμναστήριο; - Ναι, πολύ.
Ωραία μουσική, κόσμος.
Μ' αρέσει να μετέχω.
- "Σε κάτι μεγαλύτερο". - Ναι.
Τι έλεγες για τον άγιο Βαλεντίνο;
Ότι γιορτάζεται πάνω που η γρίπη είναι στο ζενίθ.
"Μ' αγαπάς;"
"Θα σου πω άμα βγάλω τα φλέματα".
Πέφτει έξι βδομάδες μετά τις γιορτές.
Σοβαρά; Δε σου πήρα αρκετά δώρα;
Τώρα θες κι άλλα…
- Σοβαρά; - Ναι.
- Πόσα πρέπει να σου πάρω πια; - Ναι.
Πότε θ' απαλλαγώ από αυτό το βάρος;
Προσέξτε, περνάμε!
- Σκάσε! - Βρες γκόμενα!
Άκου εκεί! Στην μπάρα, ρε!
Μην τυχόν…
Ρε μ…
Με δουλεύεις, γ…;
Πλάκα κάνεις!
Σκ…
Να πάρει.
Στο διάολο!
Δες αν σ' αρέσει έτσι. Καλύτερα είναι.
Να πάρει.
Γ…, παλιομ…
Ναι, τώρα καταλάβατε γιατί δεν έχω δική μου εκπομπή.
Μεγάλε φινάλε αυτό.
Είναι… φινάλε σαν του Τζέιμς Μπράουν, έτσι λέω.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης